نازم سیمای یار بی همتایم

يکي را دوست مي دارم

ولي افسوس او هرگز نمي داند

نگاهش مي کنم ، شايد بخواند از نگاه من که او را دوست مي دارم.

ولي افسوس او هرگز نگاهم را نمي خواند.

واي ...

به برگ گل نوشتم من ، که او را دوست مي دارم.

ولي افسوس او گل را به زلف کودکي آويخت تا او را بخنداند.